POEZJA WSPÓŁCZESNA

Forum - Strona główna   Napisz post
Założyciel:
WJP --2011.10.04--	Temat: POEZJA WSPÓŁCZESNA Wiersze:

WJP --2011.10.04--	"Prosta historia" Do tylu kościołów wchodziłem daremnie, gipsowe figurki śmiały się ze mnie... Pozostawione dzieci płakały, resztki Boga trzeba było wyskrobywać z ich zabłoconych kurtek, ojciec buszował w knajpach, nawiedzał dziwki, świat oddalał się jak chybotliwy wagonik bez konduktora, bez maszynisty; potem takie same dzieci spotykałem w szkołach, uczyłem je poprawnej pisowni własnych nazwisk, wpatrywały się we mnie jak w maszynistę, wybierałem z nich najlepsze do składu na mecz z sąsiednią biedą, i kiedy obrzucały się błotem na boisku pod hałdą, miałem łzy w oczach. Wiem, miało być o Bogu. - Karol Maliszewski
Dżej dżej --2011.10.04--	(...) Wspiął się i patrzy w bystrza Woliborki pies wyrzucony wcześniej z samochodu – czy widzi twarze, co przestały kochać, może przyszłość świata, podkulony ogon – samotny na wietrze, zjeżony, przekrwiony jak oko, którym widzi nurt – bo jego rzeczy zostały pod wodą, miał tam dokumenty, smyczkę i kaganiec; rzeka robi zdjęcia i podaje dalej – wścieka się na pianę, gryzie łańcuch brzegu. * To jest wiosna, gdyby ktoś nie wiedział; coraz więcej psów wpatrzonych w ciemną wodę. autor - Karol Maliszewski
WJP --2011.10.04--	"Jak kończą klowni" Stary klown rozdaje na dworcu ulotki informujące o przedstawieniu wędrownego cyrku. Niewątpliwie, tak kończą klowni - zastępując automat (lub dziecko). Obserwuję go uważnie: chcę wiedzieć, jak kończą klowni. Pełna uroku równowaga pomiędzy melancholią i dzikim, zaraźliwym śmiechem powoli znika; z każdym rokiem pogłębia się pewna bruzda w policzkach, aż zostaje tylko rozpacz nazbyt grubego nosa i niezgrabne ruchy starca, które już nie są parodią zdrowej i bezmyślnej ludzkości, tylko pamfletem, oskarżającym niedoskonałą budowę ciała, pomyłkę architekta. Zostaje światło wielkiego czoła, lampa zbyt białej cery (tym razem bez pudru), zbyt wąskie wargi i oczy, z których patrzy już ktoś obcy, z których wygląda zimno ktoś, kto byłby może następnym lokatorem twarzy - gdyby się tylko udało przedłużyć wynajem tego smutku. Tak kończą klowni - gdy wielka obojętność świata wdziera się w nas, wchodzi w nas gorzko, jak ołów w usta. - Adam Zagajewski
Dżej dżej --2011.10.04--	MATKA ROSEMARY Nie zakopuj tej sukienki, przecież rzeczy nie zmartwychwstają. * na mokradłach mieszka wiedźma - szeptali, gdy wyśniłam dom z krokwi na jaskółczy ogon, a ty śmiałeś się, że za tą furtką wszystko jest najstarsze. przestrzeń traci pion, krzywi się pod płotem, jak pordzewiała damka. staruszka prosiła: pozwólcie mi odejść w maju tak, żeby we włosy wplatał się rozchodnik. było w tym coś odświętnego jakby w środku zimy rozpoczął się biały tydzień. a przecież śnieg płowiał, ich zdjęcie na kredensie było tylko ramką do innego światła. lubił mnie w tej sukience, trzymam ją na koniec. przedwczoraj mówiłeś, że dobrze mi w brązowym. zupełnie jak ona wieszam w szafie bagno. autor - Robert Miniak
Dżej dżej --2011.10.04--	Wilki i przebiśniegi 4 Ten pies się nie domyka, cały biały, w śniegu, i te trzykrotki plamek, jak zwietrzała ospa, odpadną, gdy ukradniesz wilgoć, poszarzeją, skurczą się i pies zniknie. Cisza jest bezbronna, bo ten krzyk, rozpostarty na moich ramionach, tak faluje (przebiegam po zatartych śladach wstecz głowy, gdzie zbyt łatwo w głosy się zaplątać). Kto pan jest? W jakim celu? Tu się łatwo wpada, trudniej wyjść tak do końca, do samego siebie. Oni widzą i słyszą, wszystko, bez różnicy, przez telefon i radio, nawet kaloryfer. W satynowych kagańcach przyjdą po mnie wilki. Pisk opon przed blokiem, wycie, będzie jazda. autor - Paweł Podlipniak
WJP --2011.10.04--	"Nazywałem to życiem" Nazywałem to życiem, a życia nie było. W resztce słońca, w pośpiechu, płacąc za benzynę, Zobaczyłem: to nie ja. Zamiast mnie coś żyło. Z soczystej sztucznej trawy wyrastały żywe Organizmy prętów. Ranną tkankę stacji Chronił, jak mógł, żywopłot z kwitnących forsycji. To jest właśnie życie? Przesiąknięte światłem Ciemnożółte kwiaty, kurczące się w szybach Ruszających wozów? - Czym pan płaci? - Niczym. I to wszystko? Życie? Obroty plastiku, kod do wykreślenia, Bo skończą się wpływy z godzin do zabicia. A co z innym życiem? Było? Nie jest? Ściemnia się Wcześniej i wcześniej, minutę po siódmej Deszcz i patrzę w niebo, w pozaludzki rejestr. Oddychali do zdjęcia, a byli nieżyciem, Bo jak ponazywać to, co było. Nie jest. Widok z samochodu. Łąka żółtych mleczy. Przezroczysty chłopiec w przezroczystym świetle Gonił za świerszczami, jakby były życiem. A życia nie było. Zmienione w powietrze, Coś jeszcze rzadszego, coś niebywałego, Brodzącą istotkę. I nie było chłopca. Między lewym pasem a startym chodnikiem Nieżycie mu biegło, w koniczynie, w ostach - Dariusz Suska
WJP --2011.10.05--	"Pochodzę z dna" Pochodzę z dna. Mam na to odpowiednie papiery. Pamiętam sierpniowe upały, jak pięknie w ostrzach kos błyszczało słońce i blade kobiety pytały mnie: skąd jesteś? Zawsze odpowiadałem tak samo: pochodzę z dna. Mam krótkie, ale trwałe spojrzenie w żelaznym kolorze. Widzę was, jakby z piwnic. Nie wiadomo skąd się tutaj wziąłem - to tajemnica. Z jakiego zderzenia powstałem? Może po prostu ktoś mnie wykrzesał, czyszcząc blachę z rdzy. - Sławomir Elsner
WJP --2011.10.07--	"Spalone Mapy" Dla J.B. Pojechałem na Ukrainę, to był czerwiec i szedłem po kolana w trawach, zioła i pyłki krążyły w powietrzu. Szukałem, lecz bliscy schowali się pod ziemią, zamieszkali głębiej niż pokolenia mrówek. Pytałem się wszędzie o ślady po nich, ale rosły trawy, liście, i pszczoły wirowały. Kładłem się więc blisko, twarzą do ziemi i mówiłem to zaklęcie - możecie wyjść, już jest po wszystkim. I ruszała się ziemia, a w niej krety i dżdżownice, i drżała ziemia i państwa mrówek roiły się, pszczoły latały ponad wszystkim, mówiłem wychodźcie, mówiłem tak do ziemi i czułem, jak rośnie trawa ogromna, dzika wokół mojej głowy. Tomasz Różycki
Dżej dżej --2011.10.08--	[Znasz dale? Ja je znam] Znasz dale? Ja je znam. Sufit jest pełen much, we wstrętnej izbie zeń mój język zwisł, niestety. Parno. Powietrza maź utrudnia każdy ruch, ktoś gdzieś się zaśmiał. Pies. Powolny krok kobiety. Idzie, kołysze się, idzie, a idzie w tan, bielą kolan i ud mocno nam ściska mózgi. Znasz dale? Ja je znam. Wciąż zmiany, tyle zmian, plakaty targa deszcz, zmywają kolor bluzgi. Z okna mam widok na miejscowy browar. Wiem: tajemnych jaskiń głąb kryje beczułki na dnie. Poranek, myją bruk. Latarnia martwych ciem. Znasz dale? Ja je znam. O, znam je tak dokładnie. autor - Ivan Blatny
Siostrzyczka --2011.10.12--	"...Nade mną biały motyl trzepoce w powietrzu skrzydełkami,co tylko do niego należą i przelatuje mi przez ręce cień, nie inny,nie czyjkolwiek,tylko jego własny. Na taki widok zawsze opuszcza mnie pewność, że to co ważne ważniejsze jest od nieważnego." Wisława Szymborska
Siostrzyczka --2011.10.12--	Czekanie Kiedy wspomnę pieszczotę Twych rąk nie jestem już dziewczyną która spokojnie czesze włosy ustawia gliniane garnki na sosnowej półce Bezradna czuję jak płomienie Twoich palców zapalają szyję,ramiona Stoję tak czasem w środku dnia na białej ulicy i zakrywam ręką usta Nie mogę przecież krzyczeć M.Hillar
Siostrzyczka --2011.10.12--	Ślepa Ślepa jestem. Oślepiona majem. Nic nie wiem, prócz, że pachną bzy. I ustami tylko poznaję, Żeś to nie ty... Maria Pawlikowska-Jasnorzewska
Siostrzyczka --2011.10.12--	Bliscy i oddaleni... Bo widzisz tu są tacy którzy się kochają i muszą się spotykać aby się ominąć bliscy i oddaleni jakby stali w lustrze piszą do siebie listy gorące i zimne rozchodzą się jak w śmiechu porzucone kwiaty by nie wiedzieć do końca czemu tak się stało są inni co się nawet po ciemku odnajdą lecz przejdą obok siebie bo nie śmią się spotkać tak czyści i spokojni jakby śnieg się zaczął byliby doskonali lecz wad im zabrakło bliscy boją się być blisko żeby nie być dalej niektórzy umierają-to znaczy już wiedzą miłości się nie szuka jest albo jej nie ma nikt z nas nie jest samotny tylko przez przypadek są i tacy co się na zawsze kochają i dopiero dlatego nie mogą być razem jak bażanty co nigdy nie chodzą parami można nawet zbłądzić lecz po drugiej stronie nasze drogi pocięte schodzą się z powrotem ks.J.Twardowski
Siostrzyczka --2011.10.13--	*** trzeba nam dużo prostych słów jak chleb miłość dobroć aby ślepi w ciemności nie zgubili właściwej drogi trzeba nam dużo ciszy i w powietrzu i w myśli abyśmy usłyszeli głos cichy nieśmiały głos gołębi mrówek ludzi serc i ich bolesny krzyk pośród krzywd pośród tego wszystkiego co nie jest ani miłością ani dobrocią ani chlebem Halina Poświatowska
WJP --2011.10.13--	"Kobieta wąż z obrazu bez tytułu" niepokój zaczyna się gdy ustaje szum osiedle służew nad grobem nad dolinką drży ziemia między blokami z krwi i kości obitymi nawiedzonym betonowym szkieletem alabama jest granicą realnego świata pasem startowym międzygwiezdnych podróży w poprzednie wcielenia ludzkie kopce mieszkalne trwale weszły w krajobraz jak zbiorowe mogiły wcześniej był tu pewnie indiański cmentarz albo bagno złe fluidy to już nie wymówka starszych kobiet główne wejście do metra straszy opętańczym gwizdem ktoś nocą rzuca z okien woreczki z mlekiem czy śmietaną na cel biorąc zaparkowane samochody i ma to wszelkie znamiona egzorcyzmów po korytarzach snują się zjawy dzieci pani jeziora o obcych oczach klatki śmierdzą śmiercią i amfetaminą hol główny moczem cisza nabiera prędkości na niczyjej ziemi głucha uderza w okna to kraina przeciągów w której jesteśmy tylko uchodźcami w rocznym stanie przejściowym uczula nawet woda z kranu z plątaniny rur płyną niezbadane kolonie bakterii wróg jest niewidzialny pierwszego dnia pobytu na pobliskiej puławskiej rozbił się młody zientarski syreny o zimno niebieskiej skórze nawoływały gapiów i żałobników a ty beksa lala płacząc po seksie zostawiłaś na materacu czarny prawie niezauważalny znak - Krzysztof Ciemnołoński http://www.youtube.com/watch?v=zoTbfUNv6uc
WJP --2011.10.13--	"Rozmowy przy paleniu ubrań" (Ubrania po umarłym sobie poradzą, ale co z książkami) "Znowu miałam atak lęku. Nicość łasiła się w dwójnasób; kolorowy i głośny świat podszedł pod gardło." Zawsze nasłuchuj kroków - jeśli to cisza, przyszedłem cię pocałować. "Nie wiem co z książkami; leżą jak zamarznięta rzeka i wyją w środku nocy." Zamykaj pokój - usta będą udawać za dwoje. "A kwiaty? Zaczynają coś podejrzewać." Podlewaj kiedy jeszcze śpią. Wilgotna ziemia pozwala wierzyć w powrót. "Jak to jest, że ciągle rozmawiamy?" Nie wiem, może to ten sam płomień - Krzysztof Marcyjaniak
Dżej dżej --2011.10.19--	Ćmienie podchodzi. przecież mógłby. widział to w kinie. w książkach widział, w ich uchylonych szczelinach. działoby się. na przykład: karmazyn na ustniku mentolowego papierosa. zapowiedziany, a przecież mógłby, gdyby tylko był uzależniony. wtedy znikąd zapałki, albo zippo i skra oczu w oczy. i samo by się. mógłby coś o pogodzie, o przyrody okolicznościach choćby, albo że jeszcze nigdy nie widział z bliska płomienia. do teraz mógłby. bo w następne teraz już za późno. już nie mógłby, już się rozmyło między przechodniami. bez tąpnięć ulicy już nie warto krztusić siebie pierwszym sztachem w rozpoznawalnym życiu. skreślić możliwość i przenieść wstydliwie na margines. stabilnie usunąć. zawahania bywają śmiertelne. autor - Piotr Mosoń
WJP --2011.10.19--	"Kakao i papugi" I tylko mój syn mówi prawdę‚ a to nie jest podobne do niczego‚ co dotąd słyszałem‚ co mówił telewizor‚ co mówią w Warszawie i co syczy w gazecie. W ten sposób istnieje świat‚ ponieważ to wszystko‚ co się na nim dzieje‚ dzieje się tylko dziecku‚ nic więcej nie mamy ponad własne dzieciństwo - pozostałe sprawy to noc i dzień‚ dzień i noc‚ adresy‚ koleje‚ telefony i łóżka. Na dole jest wiosna‚ mój syn się uczy mówić‚ powtarza wyrazy zupełnie niewyraźnie‚ później z nich wyrosną zeszyty i słowniki‚ cała mitologia‚ i choć powtarza po mnie‚ to jest niepodobne do żadnego języka. Mój syn mówi prawdę. - Tomasz Różycki
aga9393 --2011.10.19--	Hycel nocą gdy wraca do domu matka otwiera jej drzwi gdzie byłaś chyba nie z nim on duszę ma cienką jak kożuszek z mleka i umrze w rowie i nie zapłacze nikt i pochowają go w ziemi jak łupinę od orzecha ona mówi matce jestem jego suką on jest moim psem i noszę w sobie szczenię które was zagryzie nie patrzę wam w oczy ale dobrze wiem skradacie się na palcach coraz bliżej bliżej ta krzywda i ten ból on jest już tylko mój Katarzyna Zdanowicz
grazyna --2011.10.22--	DZIĘKUJĘ Dziękuję Ci za miłość prędką bez namysłu za to że jest całym człowiek pojedynczy za oczy nagle bliskie i bezimienne za głos niedawno obcy a teraz znajomy za to że nie ma czasu by pisać list krótki więc dlatego się pisze same tylko długie choć pisanie jest po to by szkodzić piszącym a miłość wciąż niezręcznym mijaniem się ludzi że nie można Cię zabić w obronie człowieka Dziękuję Ci za tyle bólu żeby sprawdzić siebie za wszystko co nieważne najważniejsze za pytania tak wielkie że już nieruchome Jan Twardowski
grazyna --2011.10.22--	MATKA Upadł z jej kolan jak kłębek włóczki. Rozwijał się w pośpiechu i uciekł na oślep. Trzymała początek życia. Owijała na palec serdeczny jak pierścionek, chciała uchronić. Toczył się po ostrych pochyłościach, czasem piął się pod górę. Przychodził splątany i milczał. Nigdy już nie powróci na słodki tron jej kolan. Wyciągnięte ręce świecą w ciemności jak stare miasto. Zbigniew Herbert
grazyna --2011.10.22--	POGOTOWIE I MUZY Ulica Hoża za oknem pisk opon sygnał rozpaczy a tu w barakowym wnętrzu ukojenie spokój pod żyrandolem z epoki muzy się namawiają płyną dźwięki strofy przesłania zasłuchanie znowu karetka może ktoś targnął się na a tu Chopin i młoda poetka z receptą na życie Maria Suska- Klink
grazyna --2011.10.22--	O POECIE Świętą wodą słowa chrzcił co w myślach począł aby z imieniem własnym powstało do wiecznego żywota w polszczyźnie I jakby po oddaniu krwi bez tchu wszystek padł w błogi cień pod drzewo albo na łoże niesyte snu wyobraźni Zórz porannych prośba o hymn na chwałę Pana przywracała go na powrót poezji z której nawet po śmierci się nie otrząsnął Janusz Koniusz
Dżej dżej --2011.10.23--	Martwe I tak się właśnie kończy świat Nie hukiem ale skomleniem T.S. Eliot Słowo musi być martwe do samego końca, słodka kula owoców będzie poręczeniem, że nic tu się nie zmieni, gdy zgasną płomienie, nawet jeśli powrócą wszyscy odchodzący. Wierzę w tamtą kobietę ze srebrnym zegarkiem, krzyżuję jej nadgarstki między draperiami, pozwalam także zasnąć, nim podniosę kamień i rozerwę jej prośby gdzieś nad Central Parkiem. Wybacz mi pejzaż, Alice, spaliłem dzienniki, dziś wszystko jest strukturą: ryby, fresk i eter, spróbuj podnieść mnie z ziemi, wnieść do bazyliki, przypominaj przez chwilę obłok lub monetę, nie patrz, proszę, w tę stronę, nie miażdż mi ust krzykiem, gdy znów zabiję słowo jak tamtą kobietę. 18-19.10.2008r. Autor - Karol Samsel
grazyna --2011.10.25--	MIŁOŚĆ Czystość ciała czystość rąk czystość idei czystość śniegu co płacze z zimna wody co chodzi nago czystość tego co najprościej i to wszystko psu na budę bez miłości Jan Twardowski
WJP --2011.11.01--	"Przedmieście" Ludzie w drelichach koloru ziemi wstają z rowu. Jest to miejsce pośrednie, martwy punkt, ni wieś, ni miasto. Dźwigi na horyzoncie chcą skoczyć daleko, ale zegary są przeciw. Rozrzucone betonowe płyty chłepcą światło zimnymi językami. Warsztaty samochodowe założono w dawnych stajniach. Kamienie rzucają cień tak ostry jak kamienie na powierzchni Księżyca. I takie tereny są coraz większe, jak grunt kupiony za judaszowe srebrniki, "garncarzowa rola, żeby tam grzebać obcych" - Tomas Transtroemer (przekład: Czesław Miłosz)
WJP --2011.11.01--	"Grudniowy wieczór" Oto nadchodzę ja niewidzialny człowiek może zatrudniony przez wielką Pamięć żeby żyć właśnie teraz. I przejeżdżam obok nieczynnego białego kościoła - w środku stoi święty z drewna uśmiechnięty bezradny - jakby mu zabrano okulary. Jest sam. Wszystko inne to teraz, teraz, teraz. Prawo ciążenia które nas przyciska do pracy w dzień i do łóżka w nocy. Wojna. Tomas Transtroemer (przekład: Roman Kaźmierski)
Dżej dżej --2011.11.04--	międzypiętrze czyli ani jednego słowa o tobie Nadsłuchuję. Winda odmierza tamto od tego przy każdym następnym buja się na boki, zupełnie jakby kiwała głową ze zdziwienia, albo z nieufności do ręki przyciskającej guziki. Bo przecież do cholery musi być jakaś ręka. Bóg, przeznaczenie, cokolwiek byle by było na kogo zwalić źle rozdane piętra. Czytam Podsiadłę. Od wiersza do wiersza bardziej zazdroszczę Annie Marii. Tak kochać potrafi tylko poeta. Trzaśnięcie drzwi windy burzy wersyfikację w momencie kiedy właśnie peel i Anna, Anna i peel. Nienawidzę wind. autor - Małgorzata Błońska
grazyna --2011.11.10--	Codzienność Jeszcze połowa rynku wilgoć półmroku korytarza poręcz ramieniu służąca chłopiec w pałąk wygięty przekłada wiadro z ręki do ręki zanim stanie pod makatką z napisem ,,świeża woda zdrowia doda,, odsapnie kilka razy przejrzy się w rozkołysanym lustrze które czasami wyskakuje z rant i pęka ze śmiechu chłopiec ma dziesięć lat z nim obowiązki wpisane w codzienność Roman Habdas
pomocwios... --2011.11.10--	To może 3 moje znajome po fachu (trzy bo co jak co, ale do trzech potrafię liczyć.) W końcu póki żyję (jako i One żyją) - też jestem de facto poetą współczesnym :) ------------------------------------------------------- * Dzisiaj w amfiteatrze występuje morze * Całą noc jakieś ciemne zwierzęta wchodziły do domu. Odłączono go, jest wyczerpany, właściwie nie żyje. Przygląda nam się, jakby mówił: teraz będę potrzebował waszej pomocy, teraz kiedy czujecie ulgę, że już nic nie można dla mnie zrobić, poproszę was o pomoc i już zawsze będę was o nią prosił, nigdy jej nie dostając, bo tak to jest pomyślane. Minie trochę czasu i powiemy: teraz to już naprawdę, naprawdę nic nie możemy dla niego zrobić. I poczujemy spokój, a wtedy właśnie najbardziej będzie nas prosił, zaglądając do nas jakbyśmy byli kościołem uwięzionym w diamencie. (Justyna Bargielska) ---------------------------------------------------------- I. Startują jakby wielu pociągało za cyngle ich skrzydeł. I za chwilę wracają – niby ryzy papieru wyrwane z opakowań – szare lotki, białe kartki lądują szeleszcząc. II. Nie widzi mnie gdy go mijam - ubrał krawat i nosi go dumnie, w okienku rozpiętej kurtki. Czyta na głos liczby, zaklina. Już wygrał. III. Spaceruje z nowym yorkiem żony. Z tajemniczych powodów unika spojrzeń przechodniów. IV. Trzech mężczyzn i dwa dobermany - dobre towarzystwo do rozmów o scholastyce. A jednak mijamy się nie zahaczając wzrokiem. Psy na powrót spokojne - w pobliżu czwórka ludzi napełniona tlenem, żadnych śladów Boga. (Izabela Chłond) --------------------------------------------------------- * pieśń nad sobą * i nikt by nie chciał takiej trwałości w zwątpieniu, gdy sam nad sobą raz klnie, raz klęka. chwiejne uczynki to skutek wierzenia w odbicie. jestem w przelotnych uwikłaniach, teoriach o sobie, przeniesieniach w prostsze regresje: jak wtedy mnie czesz i mów kim jestem. a będę sobie wierniejsza, chwilowo pewna, że mnie nie poniesie modna asceza i nie będę w niej bliższa. słowa są przęsłem dla tego co noszą i tego, co z nich się wynosi, więc wynieś, albo wdaj się i zobacz: to pętle; pajęcza konstrukcja nitek i ścięgien; człowiek. czy poezja? taka niczyja pieśń, co wymaga toksyn podobieństwa w treści, może jeszcze tego samego kiwania albo zbliżonego trwania w tym stanie, gdy sobie nie wierząc, ani w siebie, ma się większą czułość do rozdzierania ekscytacji & kapitulacji na wersy. (Krystyna Myszkiewicz)
grazyna --2011.11.10--	Lekcja zabijania /tryptyk/ I Żółty dziób zasmarkany nos zielone pojęcie o zabijaniu mój świat między szopkami a wychodkiem bzyczy przyłapaną na desce tłustą muchę ciekawość wyrywa skrzydełko potem drugie nie czuję bólu jeszcze nic nie wiem o zabijaniu Roman Habdas
stokrotka33 --2012.03.28--	"Czułość" Nie chcę cię dotknąć Boję się Boję się twego bólu Chcę ci zostawić twą samotność A swą obecność zmienić w czułość Jesteśmy inni Każde z nas Ma swoje tajemnice ciemne Kolczasty Dziki Suchy chwast Nadzieje nadaremne Spotkali się Któryś tam raz Śpiąca królewna ze ślepym królem Chcę dać ci to Co mogę dać Czule Czulej Najczulej Jonasz Kofta
stokrotka33 --2012.03.28--	MIŁOŚĆ JEST JAK CIEŃ CZŁOWIEKA Nie miałem w życiu - życia za wiele Bez trosk co nie znały umiaru Wierzyłem w miłość prawdziwą, na którą Przyjaciół wcześniej nabrało się paru. Z kart samotności stawiam tarota A tarot to nie byle jaki Mówi, że gorsze jest od tęsknoty Kiedy tęsknić nie mamy już za kim. Miłość jest jak cień człowieka Uciekasz - to Cię goni A kiedy ją gonisz, - ucieka Jak cień, jak cień. Będę miał w życiu - życia za wiele Bez trosk, co nie znały umiaru Bo już mi godzin ich nie wyliczą Wskazówki - rozpędzonych zegarów. Przeżyte chwile za naiwność ganią Gdy nam się zdaje że kogoś znamy Widzisz, niestety najbardziej nas ranią Ci których najmocniej kochamy. Krzysztof Cezary Buszman
stokrotka33 --2012.03.28--	"Nie bądź!" Nie bądź smutna, no nie bądź, ta mgiełka, to tylko pamięć. Patrz jakie czyste niebo, a w morzu - łabędź! Nie bądź smutny, ja nie chcę, to czarne, to tylko myśli, dalej jest mała przystań na brzegu Wisły. Nie bądź smutna, no nie bądź, ta chmura jest małą chmurką, jutro już będzie słońce i ciastko z dziurką! Agnieszka Osiecka
stokrotka33 --2012.03.28--	WYSZUKANA PROSTOTA Wiedz o tym kiedy się rozklejasz Bo los Cię do obłędu zbeształ Że tym co przetrwa jest nadzieja Kiedy zawodzi cała reszta. I wciąż w pamięci miej te słowa Gdy tak niemrawo w pejzaż idziesz Że można wszystko zaplanować Ale nie można nic przewidzieć. Tego los pokarał Kto miejsca nie zagrzeje Bo chcąc być wszędzie naraz Naprawdę nigdzie nie jest. Bo w życiu prawdy są niezmienne Lecz ludzie do nich się nie garną - Że nie kosztuje nic co cenne Choć nie da tego los za darmo. Dziś będzie lepszy dzień niż sądzisz I wreszcie się przestaniesz mylić Gdy myślą w przyszłość nie zabłądzisz Trzymając się obecnej chwili. Krzysztof Cezary Buszman
kalina --2012.03.30--	Człowiek Człowiekowi Człowiek człowiekowi wilkiem Człowiek człowiekowi strykiem Lecz ty się nie daj zgnębić Lecz ty się nie daj spętlić Człowiek człowiekowi szpadą Człowiek człowiekowi zdradą Lecz ty się nie daj zgładzić Lecz ty się nie daj zdradzić Człowiek człowiekowi pumą Człowiek człowiekowi dżumą Lecz ty się nie daj pumie Lecz ty się nie daj dżumie Człowiek człowiekowi łomem Człowiek człowiekowi gromem Lecz ty się nie daj zgłuszyć Lecz ty się nie daj skruszyć Człowiek człowiekowi wilkiem Lecz ty się nie daj zwilczyć Człowiek człowiekowi bliźnim Z bliźnim się możesz zabliźnić Edward Stachura
Mirosław ... --2012.03.30--	* * * (wiem, co to miłość) wiem, co to miłość, bo widziałam dziadka przy furtce z Węglarzową, jak babcia ich obserwowała, dyskretnie, kryjąc za zasłoną słów "marchwi nie dość dziś obrałeś" zazdrość. samowar, biały obrus, herbata w cienkiej porcelanie, każdy michałek pokrojony, podany w poskręcanych palcach, podwieczorkowa ich rozpusta - - roztapiać czekoladę w ustach. to miłość. ubrać ją w sukienkę, tę, w której było jej najwdzięczniej, ułożyć włosy, domknąć wieko, żyć bez niej. koło furtki, częściej, zaczyna kręcić się sąsiadka, pytam, więc dziadka, jak najgrzeczniej: - z tej Węglarzowej miła babka? a dziadek na to: - Joaś nie wiem, nie mógłbym spojrzeć w oczy Helen. Joanna Fligiel
Dżej dżej --2012.03.30--	Janko Może to nie jest najgorsze zajęcie sypać ptakom muzykę aż kołuje niebo aż się źdźbeł nadymają błyszczące profile i myśl biegnie za światłem jak słowo za kredą Graj mały i w ruch wprawiaj pulsowanie planet plisy na piórach ptaków głowy traw wciąż wyższe to może być najlepsze co się mogło zdarzyć moim oczom i uszom które karmisz smyczkiem autorka - Roma Jegor
grafomani... --2012.03.30--	WSTĘP Dam mu na imię Abel - powiedział ten obcy człowiek, którego potem tak strasznie trudno będzie nazwać ojcem, powiedział to do szczupłej, w niektórych miejscach zupełnie nieszczupłej kobiety, którą potem będziemy nazywać matką. DAMY mu tak na imię, podkreśliła matka, a on się skrzywił - to on zdecydował, a ona tylko powinna przytaknąć. Wieczór - gdy to zrobili i nadali imię można umieścić w jakimś wyjątkowo ładnie wyglądającym miejscu i jakimś przyjemnym czasie, my jednak będziemy złośliwi: wiosna 1961, Polska. W ogrodzie głupia ożywała jabłoń, nie pamiętając, że zeszłego roku niczego nie zrodziła. Zaskroniec prześlizgnął się przez pień. Mieli otwarte oczy, dokładnie - do końca, spodnie wisiały starannie złożone na krześle, a na drugim wisiała sukienka, oboje byli nadzy i wstydzili się. Zaskroniec pełzał poprzez ogród i jadł kurz i piasek, a ojciec ojca kaszlał i krzyczał za ścianą w obcym języku klątwy, a radio trzeszczało, trzeszczało i huczało niczym miecz ognisty. Na nocnych polach i podwórkach nocnych krążył nieistniejący starszy brat i śmiał się. Wiosna. W zajezdniach martwe autobusy. Stare oranżadówki z tym niezwykłym kształtem i uroczym sposobem otwierania. Księżyc. Miły milicjant. Księżyc. I miesięcznik "Ty i Ja", który leżał na stole pod lampą - otwarty, wcale nie przypadkiem, na pierwszej stronicy. Będziemy obserwować postępy ciemności. Marcin Świetlicki
miral59 --2012.03.31--	Jak trudno wejść na szczyt Jak łatwo spaść Jak trudno ukryć wstyd W otwarte karty grać Jak trudno męką srogą Za błędy płacić Jak trudno zyskać kogoś Jak łatwo stracić Wiesław Szymański
kalina --2012.03.31--	Są ludzie koniecznie potrzebni, bez których radość staje się goryczą, bez których słońce ocieka czerwienią, śmiertelnej tęsknoty, bez których godziny są jak ślepe ptaki z gniazd wyrzucone w nieskończoną ciemność, wlokące skrzydła jak tragiczny ciężar Są ludzie, po których miejsca krzyczą ks. W. Buryła
kalina --2012.03.31--	zaproszenie na herbatę jaśminową Proszę wejść, odłożyć smutek, tu można milczeć Reiner Kunze przełożył Jakub Ekier
kalina --2012.03.31--	Cyrk Zobacz, twoje pragnienie zawisło na trapezie. Klown jest także tobą i oswojony tygrys, który prosi o litość, kogoś ci przypomina. Nawet tandetna muzyka podoba ci się; zdaje się, że zaczynasz się godzić ze swoją epoką (skoro wszyscy, dlaczego nie ja? - mówisz). Czemu jednak namiot cyrku wzniesiono na dawnym cmentarzu? Adam Zagajewski
stokrotka33 --2012.04.02--	"Gdziekolwiek" Gdziekolwiek jesteś, Wyjdź za bramę! Idź na pola, Słysz wołanie! To ja wołam. Gdziekolwiek jestem, To mnie nie ma. Jest maglina. Bo cię nie ma. Jest pustynia. Gdziekolwiek jesteś, Też cię nie ma. Jest maglina. Bo mnie nie ma. Jest pustynia. Gdziekolwiek jestem, Tam ty jesteś. Tak jesteśmy Jak milczenie Po tej pieśni. Jak dwa jabłka Na czereśni. Edward Stachura
stokrotka33 --2012.04.03--	WPISANY W CIEBIE Pragnę czasem w czasie się zgubić Jak klucz, czy drogę - gubi się w lesie Ale się boję, że nikt mnie nie znajdzie I, że już z drogi mnie nie podniesie. Wyrwać się stąd - jak kartkę z notesu Jak ząb obolały - w nieobecność I wysłać bez zwrotnego adresu List, że wrócę nim skończy się wieczność. Pragnę uciec ucieczką udaną Przed pościgiem napomnień otyłych Myślą o Tobie, zawsze co rano Na drugie życie nabierać siły. Jestem tu gdzie jestem W każdą noc, w każdy dzień Rzucić chcę to wszystko A jedynie rzucam cień. Pragnę przepaść, jak czasem przepada Cała wypłata w nadziei kasynie Nim bezlitosnym miną mijaniem Jedni dla drugich - ważni jedynie. Jak w automacie ostatni żeton Zniknąć rozmową przerwaną w pół słowa Z tą świadomością, że jesteś - nadziejo Że z Tobą warto zaczynać od nowa. Pragnę czasem w czasie się zgubić Jak klucz, czy drogę - gubi się w lesie Lecz gdy na drodze, znajdziesz mą drogę Czy mnie z tej drogi, jak klucz podniesiesz? Krzysztof Cezary Buszman
stokrotka33 --2012.04.03--	Ankieta Czy nie dziwi cię mądra niedoskonałość przypadek starannie przygotowany czy nie zastanawia cię serce nieustanne samotność która o nic nie prosi i niczego nie obiecuje mrówka co może przenieść wierzby gajowiec żółty i przebiśniegi miłość co pojawia się bez naszej wiedzy zielony malachit co barwi powietrze spojrzenie z nieoczekiwanej strony kropla mleka co na tle czarnym staje się niebieska łzy podobno osobne a zawsze ogólne wiara starsza od najstarszych pojęć o Bogu niepokój dobroci opieka drzew przyjaźń zwierząt zwątpienie podjęte z ufnością radość głuchoniema prawda nareszcie prawdziwa nie posiekana na kawałki czy umiesz przestać pisać żeby zacząć czytać? ks. Jan Twardowski
Polimea --2012.04.04--	X X X ty myślisz że ja mam czas na takie rzeczy jak odkurzacz technologię sadzenia pomidorów albo kupowanie mleka gdy ja piszę wiersz to cały świat żąda ode mnie łapania muchy naprawy światła na klatce kosmosu gdy trzymam brzytwę na tętnicach wiersza ty każesz mi przestawiać szafę albo gwiazdy mielić na kotlety ja też nie jestem bez winy wiersz musi mieć pomysł rytmikę albo rozmiar butów kilka taktów symfonii twoich oczu ale gdybyś chociaż chciała posłuchać kilku taktów wiersza chociaż raz ukraść ze mną księżyc to ja bym pokochał odkurzacz Piotr Macierzyński
stokrotka33 --2012.04.06--	Rany Mówią, że Cię poznano przy łamaniu chleba raczej po ranach rąk Twych które go złamały chleb niewidoczny jak tajniak na co dzień być albo nie być nie dla nas pytanie tylko Ty jesteś obraca się ziemia miłość oddala bo za bardzo zbliża chleb tak jak serce o wiele za małe rany świadczą więcej niż ręce rozdały ks. Jan Twardowski
stokrotka33 --2012.04.08--	Wielkanoc Droga, wierzba sadzona wśród zielonej łąki, Na której pierwsze jaskry żółcieją i mlecze. Pośród wierzb po kamieniach wąska struga ciecze, A pod niebem wysoko śpiewają skowronki. Wśród tej łąki wilgotnej od porannej rosy, Droga, ktorą co święto szli ludzie ze śpiewką, Idzie sobie Pan Jezus, wpółnagi i bosy Z wielkanocną w przebitej dłoni choragiewką. Naprzeciw idzie chłopka. Ma kosy złociste, Łowicka jej spódniczka i piękna zapaska. Poznała Zbawiciela z świętego obrazka, Upadła na kolana i krzyknęła: "Chryste!". Bije głową o ziemię z serdeczną rozpaczą, A Chrystus się pochylił nad klęczącym ciałem I rzeknie: "Powiedz ludziom, niech więcej nie płaczą, Dwa dni leżałem w grobie. I dziś zmartwychwstałem". Jan Lechoń
Atrama --2012.04.09--	Zastanawiam się, ilu ludzi w tym mieście Zastanawiam się, ilu ludzi w tym mieście mieszka w wynajętych pokojach. Późno w nocy, kiedy patrzę na domy, przysiągłbym, że widzę twarz w każdym oknie patrzącą na mnie, a kiedy się odwracam, zastanawiam się, jak wielu wraca do swych stołów, i zapisuje to. Leonard Cohen (nie wiem, czyje to tłumaczenie, znalazłam ten wiersz dawno temu, i bardzo mi się spodobał)
stokrotka33 --2012.04.10--	BO MY LUBIMY ... W słowach na pozór tych niewinnych Wciąż ze zdziwieniem odkrywamy Że to co mówi się o innych Najwięcej mówi o nas samych. I odkrywamy też niezłomnie Na życia ostrych zbyt zakrętach To, że najtrudniej jest zapomnieć O czym się nie chce już pamiętać. Bo my lubimy - daję słowo Stare prawdy odkrywać na nowo. I odkrywamy ze zdziwieniem Że człowiek zbiera to co sieje Więc warto czyste mieć sumienie Bo wtedy łatwiej o nadzieję. I odkrywamy głupio nieraz Za Nowy Rok wznosząc szampana Że najpierw kiedyś się umiera A później cała wieczność dla nas. Krzysztof Cezary Buszman
stokrotka33 --2012.04.25--	Nic dwa razy Nic dwa razy się nie zdarza i nie zdarzy. Z tej przyczyny zrodziliśmy się bez wprawy i pomrzemy bez rutyny. Choćbyśmy uczniami byli najtępszymi w szkole świata, nie będziemy repetować żadnej zimy ani lata. Żaden dzień się nie powtórzy, nie ma dwóch podobnych nocy, dwóch tych samych pocałunków, dwóch jednakich spojrzeń w oczy. Wczoraj, kiedy twoje imię ktoś wymówił przy mnie głośno, tak mi było, jakby róża przez otwarte wpadła okno. Dziś, kiedy jesteśmy razem, odwróciłam twarz ku ścianie. Róża? Jak wygląda róża? Czy to kwiat? A może kamień? Czemu ty się, zła godzino, z niepotrzebnym mieszasz lękiem? Jesteś - a więc musisz minąć. Miniesz - a więc to jest piękne. Uśmiechnięci, współobjęci spróbujemy szukać zgody, choć różnimy się od siebie jak dwie krople czystej wody. Wisława Szymborska
grazyna --2012.04.25--	Rozwód Dla dzieci pierwszy w życiu koniec świata Dla kota nowy Pan. Dla pieska nowa Pani. Dla mebli schody, łomot, wóz i przewóz. Dla ścian jasne kwadraty po zdjętych obrazach. Dla sąsiadów z parteru temat, przerwa w nudzie. Dla samochodu lepiej gdyby były dwa. Dla powieści, poezji - zgoda, bierz co chcesz. Gorzej z encyklopedią i sprzętem wideo, no i z tym poradnikiem poprawnej pisowni, gdzie chyba są wskazówki w kwestii dwojga imion - czy jeszcze łączyć je spójnikiem ,,i,, , czy już rozdzielić kropką. Wiesława Szymborska Kraków - 2012r.
grazyna --2012.04.25--	Przykład Wichura zdarła nocą wszystkie liście z drzewa oprócz listka jednego, pozostawionego, żeby się kiwał solo na gołej gałęzi. Na tym przykładzie Przemoc demonstruje, że owszem - pożartować sobie czasem lubi. Wiesława Szymborska, Kraków 2012r.
prolatum --2012.04.25--	(zdziwił mnie fakt, że nie ma tutaj wiersza autorstwa Pani Teresy Tomsi) *** Kim jesteś skoro przemawiasz bez słów Pod niewidzialnym Twym spojrzeniem ułomność moja wydaje się niezmierna Kim Jesteś że nie boli Cię moje zwątpienie i wciąż przychodzisz z nadzieją że pojmę Kim jeśli odczuwam lęk przed nazwaniem aby nie spłoszyć obecności którą przeczuwam całym istnieniem Niedostrzegalnie stajesz obok i nie pozwalasz dalej za granicę zdania Teresa Tomsia (zapraszam do przeczytania mojego szkicu literackiego o tym wierszu http://www.recogito.pologne.net/recogito_64/obserwatorium1.htm)
WJP --2012.04.26--	"Wczesne godziny" Wczesne godziny przedpołudnia; jeszcze nie piszesz (nie próbujesz pisać, raczej), tylko leniwie czytasz. Wszystko jest nieruchome, spokojne, pełne, tak jakby to był prezent ofiarowany przez muzę powolności, jak dawniej, w dzieciństwie, na wakacjach, kiedy długo studiowało się kolorowa mapę przed wycieczką, mapę, która obiecywała tak wiele, głębokie stawy w lesie jak świecące oczy motyli, górskie łąki tonące w ostrej trawie; albo moment przed zaśnięciem, kiedy jeszcze nie ma snów, ale już wyczuwa się ich nadchodzenie z różnych stron świata, ich marsz, pielgrzymkę, ich czuwanie przy łożu chorego (chorego na jawę), i ożywienie wśród średniowiecznych figur skurczonych w wiecznym bezruchu nad katedrą; wczesne godziny przedpołudnia, cisza - jeszcze nie piszesz, jeszcze rozumiesz tak wiele. Zbliża się radość. Adam Zagajewski
Quiryna --2012.05.01--	Gdy wiosna zaświta, jest w ogrodzie raz ciemniej, raz jaśniej. Wciąż coś zakwita, przekwita. Wczoraj kwitło moje serce. Dziś jaśmin. Maria Pawlikowska-Jasnorzewska: "Ogród"
Quiryna --2012.05.01--	w roboczej bluzie zamiast sztygara idzie podziemiem święta Barbara pośród chodników ciemnej zawiei rozwija mocną nitkę nadziei i czujnie stąpa ścieżką załomów by ich bezpiecznie wywieść do domów by po tej nitce każdy z górników mógł wyjść z najbardziej ciasnych chodników a później długo przy szybie znów cierpliwie liczy różaniec głów a gdy są razem w imię miłości zapala lampkę solidarności nocą pod murem w krzyża ramionach szepce z czułością tamte imiona... i dziewięć zniczy osłania czule gdy wiatr zaśpiewa jak tamte kule... Kazimierz Józef Węgrzyn: "Święta Barbara"
Quiryna --2012.05.02--	Zbudził się moczar - rozwarł mętne oko, Przeciąga się nieruchawo i ziewa... Spostrzegł słońce, uśmiechnął się szeroko, Szeroko - od drzewa do drzewa. Skrzywieniem pomarszczonej, krzywej gęby Przygryzł wąsów kłąb zrudziały, zeschnięty; Pokazał kaczeńców złociste zęby I zasnął znowu - uśmiechnięty. Maria Czerkawska: "Leśny moczar"
Barbusia --2012.05.03--	MIŁOŚĆ PO MIŁOŚCI Nadejdzie czas Kiedy, w uniesieniu, Powitasz siebie W swoich własnych drzwiach, w swoim własnym lustrze, I obaj uśmiechniecie się do siebie, I powiesz, usiądź tutaj. Zjedz coś. Znów pokochasz tego obcego, który był tobą. Podaj mu wino. Podaj chleb. Oddaj serce Temu obcemu, który cię kochał Przez całe życie, którego ignorowałeś Zajmując się kimś innym, który zna cię na pamięć. Weź z półki listy miłosne, Zdjęcia, rozpaczliwe liściki Zedrzyj swoje odbicie z lustra. Usiądź. Rozkoszuj się życiem. Derek Walcott
Quiryna --2012.05.12--	Z ciszą lasu i gwarem Tym co mieszka w bieli Rozwartej w kroplach co nie będą łzami Ani się prędko nie stoczą do ziemi Między szerokie nie czujące dłonie Jeszcze bez palców w łagodnej zieleni Zapach je nazwał dokładniej i dalej Niż moja próba Patrzę mówię o nich Łamiąc lekko składnię-łodyżkę Dla kropli na serce Nie dla mnie Mieczysława Buczkówna: "Konwalie"
czarnowidz --2012.05.12--	Portret młodej dziewczyny zgwałconej na podmiejskiej prywatce Po tym gwałtownym uderzeniu w ciemności Podniesiesz się i odejdziesz Myśląc, jak bardzo jesteś teraz pusta I czy twoje wszystkie wieczorne makijaże przed lustrem I lekceważenie okazywane młodszym chłopcom Musiały cię zaprowadzić tutaj. Ograniczona przez to, czym jesteś Do tego, czego oczekują po tobie inni Tutaj, w tym zamarzniętym ogrodzie Drżysz i wymiotujesz – Przerażona, pijana wśród drzew Dziwisz się, jak bardzo tamte gesty, co domagały się czułości, Były dalekie od niej. Już chichotanie o miłości masz za sobą, Przestałaś być dziecinna, Lecz wciąż daleka od starości Rzygasz między kwiaty, A w ciepłych zatęchłych pokojach Zabawa dalej trwa. Chyba już widzisz jakiś sens w odejściu Od tamtej chmary pijanych istnień, A jednak już od dziesięciu minut w ciąży Za sto tysięcy minut tez pewnie będziesz pamiętać Tę prywatkę, Ten nudny sobotni wieczór, Gdy z twoich oczu wypadły planety I rozprysnęły się w podmiejskiej trawie. Brian Patten (przekład: Piotr Sommer)
zcibarg --2012.05.12--	Von Claudya S. Atemlos dein Blick Atemlose Lippen glühen unter deinen Fingern suchen - sprechen zu dir wortlos - gestehen meine Liebe mein Verlangen hauchen dir mein Leben ein und singen flüstern lieben dich Bezdech spojrzenia * rozpalone wargi bez tchu milczeniem słów pod twoimi palcami szukają rozmowy o miłości a powiew tęsknoty mojego życia śpiewa szeptając o kochaniu ciebie *przekład - zcibarg
WJP --2012.05.12--	ZŁOTOLITKA Miedzianka, beznoga jaszczurka płynie wzdłuż schodów ganku cicho i majestatycznie jak anakonda, jedynie wielkość je różni. Niebo pokryte chmurami, lecz słońce przebija się przez nie. Taki jest dzień. Rankiem moja ukochana wypędziła złe duchy. To jak do mrocznej komory otworzyć drzwi od południa i nagle wtargnie światło karaluchy szybko, szybko mkną do kąta, po ścianach i już ich nie ma - widziało się je i nie widziało zarazem - tak jej nagość zmusiła demony do ucieczki. Jakby ich nigdy nie było. Ale znów przyjdą. Z tysiącem rąk, które źle łączą przestarzałą centralę nerwów. Jest piąty lipca. Łubiny prostują się jakby chciały zobaczyć morze. Jesteśmy w kościele milczenia, w pobożności bez słów. Jakby nigdy nie było nieprzejednanych twarzy patriarchów i błędu w bożym imieniu wyrytym na skale. Widziałem jak wierny literze kaznodzieja telewizyjny zebrał mnóstwo pieniędzy. Lecz teraz był już słaby i potrzebował wsparcia bodyguarda którym był młody człowiek w dobrze skrojonym garniturze z uśmiechem sztywnym jak knebel. Uśmiech ten tłumił krzyk. Krzyk dziecka zostawionego w szpitalnym łóżku, podczas gdy rodzice odchodzą. Boskość otrze się o człowieka zapali płomień i znów znika. Dlaczego? Płomień przyciąga cienie, które z trzaskiem wpadają i łączą się z ogniem ten unosi się i ciemnieje. A dym snuje się czarny i duszący. W końcu jest tylko czarny dym, w końcu jest tylko pobożny kat. Pobożny kat pochyla się nad rynkiem i tłumem tworzącym chropawe lustro w którym on może ujrzeć siebie. Największy fanatyk jest też największym niedowiarkiem. On o tym nie wie. Stanowi pakt między nimi dwoma jeden ma być widoczny na sto procent a drugi ukryty. Jakże ja nie znoszę tego wyrażenia "na sto procent"! Tych, którzy nigdy nie przebywają gdzie indziej jak tylko na swojej najbardziej widocznej stronie tych, którzy nigdy nie są roztargnieni tych, którzy nigdy nie otworzą drzwi nie tych co trzeba i nie ujrzą śladu Nierozpoznanego - omijaj ich! Jest piąty lipca. Niebo pokryte chmurami, lecz słońce przebija się przez nie. Miedzianka płynie po schodach ganku cicho i majestatycznie jak anakonda. Miedzianka jakby nie było urzędu. Złotolitka jakby nie było bałwochwalstwa. Łubiny jakby nie było "sto procent". Znam głębię, w której jest się więźniem i władcą zarazem, jak Persefona. Niejednokrotnie leżąc w kłującej trawie tam na dole widziałem jak ziemia zasklepia się nade mną. Ziemskie sklepienie. Często, było to połową życia. Dziś jednak opuściło mnie moje zapatrzenie. Ślepota odeszła. Mroczny nietoperz pozbył się twarzy i krąży zakosami w jasnych przestworzach lata. Thomas Transtroemer
Quiryna --2012.05.13--	Najzimniejszy kwiat - wazon z kryształu Ścięty w pąku roziskrzeń Jakby się wahał - czy zaistnieć Ale napełniono go wodą Zanurzono łodygi konwalii Z liściem jak szeroki tapczan Dla miłości bardzo rzeczywistej I gorący zapach Zaczął krążyć leniwie Kalecząc do tęczy Krawędzie - arterie szkła Mieczysława Buczkówna: "Szklane kwiaty"
czarnowidz --2012.05.13--	* * * [Ludzie kładą się spać...] Ludzie kładą się spać Przed snem dobrze zjeść jabłko Ja książę Akwitanii wspinam się na drzewo w najlepszym wyjściowym ubraniu Podglądam sąsiadkę rozbierają się do snu Dżuma zniosła sądy wartościujące powiada inny Francuz też szalony Lewa pierś sąsiadki jest nieco większa od prawej Zwichnięta symetria to właśnie to Potem spadłem z drzewa Rafał Wojaczek
czarnowidz --2012.05.16--	Palenie Pytam: dlaczego niepalący wsiadają bez skrupułów do przedziałów dla palących? Czemu chcą dominować? Czemu są wiecznie urażeni? Mój mały przyjacielu, papierosie. Spędziłem z tobą więcej czasu niż z kimkolwiek. Niszczmy się nawzajem, czule zobowiązani. Pytam: dlaczego niepalący nie doceniają naszej samotności, naszej niemądrej odwagi, naszego żaru, popiołu? Marcin Świetlicki
Quiryna --2012.05.16--	Dom co rozbrzmiewa muzyką jest jak harfa jak zieleń pod oknami wschodząca wiolinem lub obraz z gęstym borem jak basowym kluczem gdzie jaskółka skryła się przed burzą Alicja Jarosława Kolanowska: Refleksja. W: "W bibliotece Wielkiej Niedźwiedzicy". Wieliczka 1998. - s. 23
stokrotka33 --2012.05.17--	Z miłością Miłości się uczę Jak pierwszych kroków Bo ona jest wieczna I niesie nam spokój Z miłością się budzę Zawsze w stronę światła A ona wciąż cierpliwa Choć nigdy nie jest łatwa Z miłością się zmawiam Nie ja pierwszy Bo miłość choć krucha Jednak zwycięży Z miłością się zmawiam Jak pszczoła z miodem I niosę plaster wierszy Ja mały śmieszny człowiek Z miłością się zmawiam Przeciw śmierci Na ten czas życia Czas kaleki Krwią z serdecznego palca List piszę przeciw śmierci I zawieram życiowy Pakt o nieagresji Z miłością się zmawiam Na złe i dobre I choć wkoło śmierć Inaczej nie mogłem Z miłością się zmawiam Wciąż przeciw śmierci Ja mały śmieszny człowiek Z bukietem polnych wierszy Adam Ziemianin
stokrotka33 --2012.05.18--	Rozmowa bez słowa Z tobą choćby pomilczeć jakże jest ciekawie gdy siedzisz cała piękna przy swej małej kawie I podnosisz filiżankę nie nazbyt wysoko jakbyś chciała sprawdzić czy jeszcze jest po co Włosy twe kochane oczy twe kawowe jakże Cię podziwiam w tej cichej rozmowie Adam Ziemianin
Quiryna --2012.05.18--	Ojczyzna - kiedy myślę - Wówczas wyrażam siebie i zakorzeniam, mówi mi o tym serce, jakby ukryta granica, która ze mnie przebiega ku innym, aby wszystkich ogarniać w przeszłość dawniejszą niż każdy z nas: z niej się wyłaniam... gdy myślę Ojczyzna - by zamknąć ją w sobie jak skarb. [...] Ojczyzna - kiedy myślę - słyszę jeszcze dźwięk kosy, gdy uderza o ścianę pszenicy łącząc się w jeden profil z jasnością nieboskłonu... Karol Wojtyła: "Myśląc - Ojczyzna"
stokrotka33 --2012.05.18--	Uśmiech dla Pana Boga jak tu się nie uśmiechać dziś do Pana Boga gdy wyświęca się wkoło rajska pogoda trzmiel wtula się w płatki zbierając mi metafory bez odurzony niebem pachnie jak szalony siwy koń z baśni pasie się na łące i w pręcikach dmuchawców roziskrzone słońce chciałbym uśmiechem odwdzięczyć się Panie za to zielone traw zmarwychpowstanie za ważkość ważki i chwilowość chwili która za chwilę w wieczność się przesili za to wśród życia ziemskie zabłąkanie chciałbym uśmiechem odwdzięczyć się Panie z tym dniem majowym życiu tak do twarzy że w podzięce czymś ciepłym muszę Cię obdarzyć Józef Baran
Quiryna --2012.05.19--	błogosławiony brzeg do którego zawsze powracasz pozdrowione ziarenka piasku w których ptactwo brodzi niestrudzone poświęcone tobą wszystkie lądy uwielbione rośliny i wodne stworzenia niech będzie pochwalone na wieki wieków morze Beata Wołoszyn: ***. W: Słowochron. Jastrzębie Zdrój 2011. - s. 59
WJP --2012.05.19--	"Filandia" Nigdy nie będzie takiego lata. Nigdy nie będzie takiego lata. Nigdy policja nie będzie taka uprzejma, a straż pożarna nie będzie tak szybka i sprawna. Nigdy papieros nie będzie tak smaczny, a wódka zimna i pożywna taka. Nigdy nie będzie tak ślicznych dziewcząt. Nigdy nie będzie tak pysznych ciastek. Reprezentacja naszego kraju nie będzie miała takich wyników już nigdy. Nigdy nie będzie takich wędlin, takiej coca-coli, takiej musztardy i takiego mleka. Nigdy nie będzie takiego lata. Słońce nie będzie nigdy już tak cudnie wschodzić - zachodzić, księżyc nie będzie tak pięknie wisiał. Nigdy nie będzie takiej telewizji, takich kolorowych gazet, nigdy nie będziesz dla mnie miła taka, nigdy ksiądz nie będzie mówił tak mądrych kazań, nigdy organista tak pięknie nie zagram nigdy Bóg nie będzie tak blisko, tak czuły i dobry jak teraz. Nigdy nie będzie takiego lata nigdy nie będzie takiego lata... Nad horyzontem błyska się i słychać szczęk żelaza. Marcin Świetlicki
stokrotka33 --2012.05.21--	Zakochani W śniegu słońcem połączeni Plotąc tkliwości przędze Ponad czasem żyją Sami w wirze zdarzeń Krok za krokiem Krok za krokiem Idąc krokiem sarnim Zakochani Deszczu krople ci utoczę W świecidełko przejrzyste Rozniebieszczę morze Rozszeleszcze liście Coraz bliżej Coraz bliżej Wspólne oddychanie Zakochani Dam na dłoni ciepła garstkę Oczu palcami dotknę Chcesz powróżę z kart Ci Cisze zwielokrotnię Lat już tyle Lat już tyle Połączeni snami Zakochani Na kobiercu resztek zimy Ręce związane chmurą Biblia Połoniny Błogosławią góry Dokąd idą Dokąd idą Życia stromą granią Zakochani Wojciech Bellon