Link dla sympatyków twórczości Menela

Forum - Strona główna   Napisz post
Założyciel:
celicacra --2011.11.12--	Temat: Link dla sympatyków twórczości Menela Spełniając prośbę Menela, wklejam link do tomiku Jego wierszy pt. "kadry i flesze", który wyszedł w formie ebooka. Przekazuję też pozdrowienia od Jarka... http://virtualo.pl/kadry_flesze/poezja/ebook/c199i87785/ OPIS EBOOKA "Jarosław Baprawski w swojej poezji odnajduje wspólne punkty tych zdawałoby się nieprzystających do siebie przestrzeni poetyckich. Wspólna droga, która łączy cechy zarówno poezji "tradycyjnej", jak i tej pokolenia brulionu, decyduje o tym, iż jest to poezja charakterystyczna. Poezja, która nie boi się stawiać sobie trudnych wyzwań, poezja odważna, poszukująca. Jarosław Baprawski w pewnym sensie łączy elementy poezji Miłosza i poezji Świetlickiego, bowiem jego wiersze to właściwy temu pierwszemu namysł nad rzeczywistością, próba refleksji ogarniającej sprawy wysokiej wagi, często zakończona moralizatorską nutą, a z drugiej strony język który nie owija w bawełnę, nie boi się mocnych słów. Baprawski wykorzystuje do kreowania swojej literatury tworzywo prozy życia, sytuacji codziennych, natomiast przy tym nie unika tematów filozoficznych, oglądów i sądów nad ideami. Przykładowo, w wierszu "Niewidzialni", opowiadającym o niezgodzie na samotność, czytamy: wyglądam przez okno do roześmianych twarzy może ktoś zobaczy i wstąpi na słowo cześć stary mnie też nikt nie widzi chodź pójdziemy razem Ten niewątpliwie ważki temat można też skomentować innym wierszem, w którym pada taka oto fraza: dasz radę rusz dupę. To mocny zwrot, nie kojarzony zbytnio z językiem literatury, jednak właśnie dlatego brzmiący w tej przestrzeni świeżo, orzeźwiająco. Tego typu kontrasty znajdujemy na przestrzeni kolejnych wierszy. Fragment: nie pytaj o imię tak po prostu wypełnij pustkę zdaje się pisać zupełnie inna osoba niż ta, która jest autorem: szambo szambo też jest pełne wywóz gówna para stów chuj Które prywatnie jest jednym z moich ulubionych momentem tomu, tak mocno zakorzenionych w powszedniości wierszy brakuje polskiej literaturze. Te dwa fragmenty pokazują zróżnicowanie wewnętrzne poezji Jarosława Baprawskiego, a także największą jej zaletę: w obu tych różnych nurtach autor czuje się swobodnie. Potrafi zdobyć się na celną obserwację rzeczywistości, a przy tym być może nawet lepiej porusza się po meandrach tematów, z którymi wszyscy mierzymy się każdego dnia, w zwyczajności. Często zarzuca się poezji, iż jest oderwana od problemów przeciętnego człowieka. Zajmuje się sprawami w sposób niewyraźny, niezrozumiały, koncentruje na rozważaniach zbyt teoretycznych i ogólnych. Jarosław Baprawski pokazuje, że można mówić o świecie wierszami tak, by nie "odstraszać" formą czytelnika, by być na bieżąco z tym co dotyczy ludzi, a zarazem pozostać wiernym tradycji refleksji literackiej. Oczywiście, możemy zwrócić uwagę, że autorowi nie raz brakuje jeszcze szlifu w przedstawianiu metafor, jednak poza sporadycznymi technicznymi ułomnościami trzeba zauważyć, iż jest to poezja - przy swojej niewątpliwej przystępności - niosąca spory ładunek literacki. Powód jest prosty: autor po prostu ma o czym pisać. Choroba tocząca literaturę polską - co notabene jeszcze bardziej widać na słabości współczesnej prozy rodzimej - to właśnie brak nośnych tematów, zakleszczanie się w górnolotnych banałach, ogólnikach, generalizacjach, natomiast brak konkretów, można powiedzieć: brak życia. Poetycki nerw autora, korespondujący w sposób zauważalny z poezją Charlesa Bukowskiego, zasadza się na krwi, błocie i siniakach którym jest codzienny kierat, a działa sprawnie dzięki czemu Jarosław Baprawski uniknął pułapki twórczych wydmuszek, która pochłonęła już dziesiątki polskich literatów." Leszek Milewski źródło: www.wydaje.pl/ebooks/show/435/Kadry-i-flesze